Z poszukiwań.

Wyobraźcie sobie Koloseum. Na planie elipsy, wysokie ściany, grube mury. Pięć kondygnacji, arkady i wszystkie cuda ówczesnej architektury.
Mnóstwo ludzi w środku. Setki ludzi oczekujących wydarzeń, które zmrożą im krew w żyłach, a przy tym przysporzą niezapomnianej uciechy. Wielotysięczny motłoch, który czeka na rozlew krwi i czyjąś porażkę. Masa licząca na to, że nikt nie zauważy na jej twarzach grymasu, którego ślad pozostawia po sobie żądza ogarniająca ich ciała i umysły.
Widzicie to?
Jeśli nie, to zatrzymajcie się na chwilę, w innym razie proszę dalej…
Teraz trzeba będzie trochę zmienic krajobraz. Pewnie przy Koloseum widzieliście słońce, unoszący się pył i czuliście zaduch gorąca.
Teraz będzie pustynia. Bynajmniej gorąca, może kiedyś. Piach skuty kryształkami lodu. Niebo poszarzałe od długoletniej nieobecności słońca. W oddali widać czarny, wysoki mur.
Podejdźmy.
Pusto. Jasno. A jak okiem sięgnąć fałdy piachu i lodu. Żadnego życia, nic.
Ściana bez okien i drzwi. Jest tylko mały wyłom. Nie zmieścisz się cały, więc pozwól, że będziesz obserwować, a ja opowiem co widzisz.
Wielka kamienna arena, a nad nią piętrzące się tysiącami ławki i galerie. Wcale nie są wyludnione. Bynajmniej. Wypchane po brzegi ludźmi, którzy wiwatują niemo, nie poruszając nawet palcem. Wszyscy, kobiety, mężczyźni, dorośli, starcy i dzieci, odziani w czarne peleryny z kapturami nasuniętymi głęboko na czoło. Widać tylko ich usta. Sine i spierzchnięte. Kompletna pustka emocjonalna.
Mimo to widać niemałe podniecenie wśród zebranych. Szum ogarniający całą budowlę staje się wręcz ogłuszający.
Nagle coś zaczyna się dziać. Na arenę wchodzi dziewczyna ubrana w taki sam strój, jak pozostali. Kaptur nie zasłania jej twarzy.
Widzisz jaka jest blada? Na pozór niczym nie różni się od ponurego tłumu, lecz w jej oczach tli się płomień, który lada chwila może wybuchnąć i ogarnąć jej postać. Jej usta czerwone i pełne poruszają się w niemej modlitwie. Złożone dłonie drżą, a palce pobielałe od ucisku zaczynają opierać się woli swej właścicielki.
Nagle daje się usłyszeć przeszywający krzyk, jak gdyby milion paznokci szorowało po brudnej szybie, a szczęk zgniatanego zardzewiałego metalu wtórował im ochoczo.
Zasłoń uszy. Nie musisz tego słuchać.
Dziewczyna wznosi głowę ku niebu, a płomień w jej oczach przeistacza się w istny żywioł.
Bramy, których dotąd nie widziałeś, otwierają się z ciężkim jęknięciem.
Warczenie. Przeraźliwe warczenie i przełykanie spienionej śliny. Drapanie kamiennych ścian.
Na arenę wpada wataha czarnych, wielkich, poranionych psów. Każdy wpatrzony chciwie w ofiarę pośrodku sceny. Krwiożercze bestie powoli ruszają do ataku.
Ofiara, którą sobie upatrzyły, stoi nieruchomo, a wzrok pada na szare niebo, które nie daje nadziei.
Psy są coraz bliżej, a ona nadal stoi. Kiedy zwierzęta czują jej nęcący zapach i są wystarczająco blisko, aby kąsać, ona zrywa się i spod płaszcza wydobywa łańcuch, który pali się w jej dłoniach. Smaga raz po razie w nadbiegające ze wszystkich stron potwory. Jeden za drugim padają bez życia na skamieniałą ziemię.
Niby bezsilna, a potrafi obronić się przed atakiem, który według oczekiwań tłumu obserwującego całe zajście powinien być śmiertelny. Dzieje się inaczej.
Dziewczyna prostuje się, bo właśnie ostatni stwór rzucił się jej do gardła. Szybki unik i jeden cios łańcuchem zakończonym kolczastą kulą.
Przyśpieszony oddech i krew spływająca z jej skroni dodawała jej tylko mocy.
Stoi dumnie wyprostowana i czeka na rozwój wydarzeń.
Cisza.
Słyszysz? Cisza.
Nagle ludzie podrywają się z miejsc i może się wydawać, że na jej cześć wymachują rękami, ale mylisz się…
Pierwszy zamach bierze wysoki mężczyzna z blizną nad górną wargą. Pierwszy czarny kamień wypada z jego ręki i godzi dziewczynę ramię aż z jej ust wydało się westchnięcie bólu. Kamienisty deszcz leci jak z cebra. Kilkudziesięciotysięczna widownia po raz pierwszy ożywia się i wydziera w niebogłosy swe nędzne, blade gardła.
Nie patrz! Postaraj się… Nie bój się, nie musisz, tylko nie patrz.
Zrywa się silny wiatr. Starczy chwila, aby budowla opustoszała. Nie ma nikogo.
Nikogo oprócz jednej, jedynej istoty leżącej w centrum.
Leży na zimnej ziemi, opleciona swym łańcuchem, który żałośnie skrzypi przy każdym jej coraz to słabszym oddechu. Włosy rozrzucone na ramionach i twarzy wyglądają tragicznie- nadpalone i wyszarpnięte ze skóry głowy.
Z miejsca, w którym stoimy słychać tylko cichutkie łkanie. Zbiera w sobie resztki sił, aby obrócić ku nam głowę i jej wzrok ogarnia Twoją twarz. Obserwuje Cię przez chwilę.
Przez ten krótki moment jesteś w stanie dostrzec, że płomień, który nosiła w sobie, zgasł.
-To wszystko twoja wina!- udaje się jej wykrzyczeć, zanim upadnie i więcej nie wstanie.

Możemy wracać?
Och, chcesz pomóc?
W czym? Już za późno.
Stałeś tu ciągle i patrzyłeś.
Teraz już za późno.
Naucz się, że czasem należy dać porwać się zmysłom i patrzeć, słuchać, bać się.
Teraz już za późno.
Nie ma jej.
To Twoja wina.

Z góry mówię, że zamieszczony poniżej tekst jest fikcją (para)literacką, dlatego też nie należy jej w żaden sposób interpretowac z odniesieniem do życia autorki Co to, to nie. Co za dużo, to nie healthy- jak mawiał kolega Wojtuś.

Hej.

Wiesz? To jest jeden z tych listów, które nigdy nie dojdą do adresata, bo nigdy nie zostaną wysłane.
A wiesz dlaczego? Bo nie chcę powiedzieć Ci tego, co do Ciebie czuję. Nie chcę, żebyś wiedział. Nie chcę, żebyś zawracał sobie tym głowę. Niepotrzebnie całkiem. Wiem o tym tylko ja i reszta świata. Cały mój świat wie, ale Ty, mimo że do niego należysz, nie możesz o tym wiedzieć.
Doskonale znasz ten system. Okłamujesz najważniejszą osobę w Twoim życiu, żeby żyła w błogiej nieświadomości. Nie mówisz jej wszystkiego i udajesz, że wszystko jest tak, jakby ta osoba tego chciała.
Co czuję? Pewnie się domyślasz, mimo że może wyolbrzymiasz. Nie, nie kocham Cię. Nie tak, jak myślisz. Do tego wszystkiego dałeś bardzo dobry podkład. Wylałeś we mnie fundamenty. Kierowałeś budową doskonale. Dobrze szło. Potem nagle zniknąłeś. Powiedziałeś, że musisz odejść do kogo innego. A ja zostałam sobie sama i czuję to, co czuję.
Dałeś mi więcej niż ktokolwiek na tym pochrzanionym świecie.
Co od Ciebie dostałam? Dostałam poczucie, że jestem kimś więcej niż nędzną dziewczynką, która musi żebrać o miłość. Pokazałeś mi, że umiem dać miłość, ale taką prawdziwą i szczerą, a nie jakaś z odzysku albo wybłaganą i że mogę dostać cos, na co naprawdę zasługuję. A nie jakaś imitację, bo akurat była na zbyciu i się kurzyła, wiec żeby jej nie zmarnować…
Chyba nie rozumiesz, co chcę Ci przekazać.
To może ja powiem wprost. Prosto z mostu. Bez owijania w bawełnę. Bez ogródek. Bez kadzenia i słodzenia.
Wiem, że jeśli Ty nie dasz mi szczęścia, to nikt inny nie będzie w stanie mi tego dać. Wiem, że jesteś jedynym człowiekiem, którego jestem w stanie naprawdę i szczerze, dojrzale pokochać. Wiem, że tylko z Tobą będę w stanie śmiać się i płakać bez cienia zażenowania czy wstydu. Wiem, że tylko przy Tobie nie będę musiała udawać kogoś, kim nie jestem. Wiem, ze Ty jeden będziesz mógł tolerować mnie taką, jaką jestem.
Czy sobie Ciebie wyidealizowałam? Może trochę, ale wiem, że mimo Twoich wad jestem w stanie pokochać Cię całą sobą i nie przestawać.
Poręczeniem tego, co mówię może być fakt, ze jestem w stanie czekać na Ciebie długo. Póki co… Nikt nie zastąpił Twojego miejsca. Mógł usiąść przed albo za Tobą, ale nigdy na Twoim miejscu.
Boli mnie każdy moment, w którym Ty czujesz się źle albo niepewnie. Boli mnie, gdy cos nie idzie po Twojej myśli. Chcę dla Ciebie jak najlepiej i mimo ze to oddala mnie od dojścia do celu, chcę, żebyś był najszczęśliwszy.
Dałeś mi szczęście. Dałeś mi je naprawdę i dlatego pragnę się za nie odwdzięczyć.
Nigdy nie dotknąłeś mnie nawet palcem w sposób, który sugerowałby mi, ze czujesz do mnie cos więcej niż do najlepszej przyjaciółki. Nigdy. Dziękuję Ci za to. To pozwala mi docenić to, czego nie mam.
Myślisz sobie „Boże, co za masochistka”. Niech i tak będzie.
Chcę móc kiedyś pochylić się nad Tobą i wyszeptać Ci, że jesteś najlepszym, co mi się w życiu przytrafiło. I wiem, czuję to od dawna. Od momentu, gdy wkroczyłeś w moje życie- całkiem cicho i niepozornie- czułam, że nie pozostaniesz w nim zwykłym pionkiem, a odegrasz kluczową rolę. To o Ciebie będę walczyć do końca i nie ustąpię, gdy nadarzy się okazja pojedynku i zobaczę dla siebie, choć cień szansy na wygraną.
Kiedyś odeszłam z pola bitwy, zanim przeciwnik się zjawił. Wiem, ze gdybym poczekała, to może wszystko potoczyłoby się inaczej, ale nie. Odeszłam i więcej takiego błędu nie popełnię. Będę zawsze z Tobą, będę Ci pomocą i zapomnieniem, jeśli tylko tego będziesz chciał.
Pamiętam tylko, jak bolało to, że nikt nie docenił mojego poświęcenia. A wiesz czemu? Bo to było zwykłe tchórzostwo. Kiedy wszyscy zagrzewali mnie do walki, ja zawinęłam ze strachu i braku wiary ogon pod siebie i zwyczajnie odeszłam. Chciałam być bohaterką, a stałam się zwyczajnym cykorem, który miał wyolbrzymione zdanie na swój własny temat.
Nigdy więcej.
Poczekam na odpowiedni moment i wyjdę z cienia i odzyskam godność, z której obdarła mnie ta nędzna przeciwniczka.
Ta, która nie ma do zaoferowania nic poza tym, co widać.
Dobrze, wiesz? Chyba dość. Tak, na pewno.
Dość.
Nigdy się tego nie dowiesz.

Zawsze Twoja.

Cisza. Wszechobecna cisza. Jezioro spokojnie błyskało, odbijając promienie wychylającego się zza drzew słońca. Las powoli falował pod pojedynczymi lekkimi powiewami wiatru.
Ze snu zbudziło mnie warczenie starej, zdezelowanej lodówki. Otworzyłam drzwi domku i wyjrzałam. Moim oczom ukazał się TEN widok.
Wszyscy spali, nie było słychać nawet szczekania psa.
Niesamowite. Piękne. Widok, stan, na który czekałam od dawna. Zahipnotyzowało mnie to. Chciałam za wszelką cenę uwiecznić tą chwilę, ale nie mogłam oderwać wzroku od jeziora.
Stałam i czekałam. Na co? No właśnie?
Zerwałam się z miejsca, wbiegłam do domu, starając się nie zbudzić śpiących koleżanek.
Szukałam jakichś kartek i długopisu, aby móc zapisać uczucia, które mną targały, ale nic się do tego nie nadawało.
Mój wzrok padł na obrazki, które rysowałyśmy z siostrą będąc małymi dziewczynkami. Po chwili namysłu zerwałam rysunki ze ściany, doskonale zdając sobie sprawę, że będzie z tego niezły krzyk, bo rodzice lubili wspominać dawne czasy, kiedy biegałam z siostrą po trawniku i cieszył mnie byle kwiatek.
Dla mnie to w tym momencie nie było ważne, bo za wszelką cenę chciałam zapisać ten moment.
Wbiegłam na rozpadający się pomost. Usiadłam i starałam się dobra słowa, ale nic nie przychodziło mi do głowy, a nad nią rozlewał się róż i jaśniał błękit, w który przechodził granatowy kolor nocy. Wiatr roztaczał woń pól i kwiatów, które rosły w ciemnym lesie.
Spławiki pozostawione przez naiwnych wędkarzy, którzy mieli nadzieję, że coś na nie złapie, na noc, powoli przesuwały się po tafli wody od czasu do czasu podskakując nerwowo.
Pomost na końcu zanurzał się w wodzie, gdy zmieniałam pozycję. Nogi mi drętwiały- żeby coś takiego oglądać trzeba cierpieć.
Małe okonie podpływały blisko i z zaciekawieniem przyglądały się ziarnom kukurydzy, które raz po raz spychałam z pomostu.
Czekałam. Na co?
Ciągle nie umiałam uzmysłowić sobie, na co czekałam. Na kogo. Mimo to czułam niemiłe uczucie w żołądku.
Przecież mógł w każdej chwili nadejść. Mijały sekundy, ciągnęły się minuty.
Nic się nie działo.
Wschód przemijał, a nadzieja i namiętności wraz z nim…
Pomost drgnął lekko, a wystraszone okonie odpłynęły.
W głębinie widać było tylko odblaski ich rudych płetw.
Wstałam, zebrałam prawie niezapisane kartki i odwróciłam się na pięcie, a deski zatrzeszczały niebezpiecznie. Chciałam zrobić krok naprzód, ale drogę zastawiał mi jakiś człowiek. Właściwie, to mało na niego nie wpadłam, bo stał pół metra za mną.
Wyprostowany, dumny, z założonymi rękami. Miał na sobie czarną koszulkę z dwiema ognistymi kulami, podwinięte oliwkowe bojówki i nie zawiązane trampki.
Włosy do ramion rozwiewał lekki wietrzyk, a szarość oczu podkreślona słońcem, które widocznie raziło, bo przymknął powieki, była wręcz powalająca.
I stał tak i wpatrywał się w przeciwległy brzeg jeziora.
Chrząknęłam znacząco, bo miałam zamiar przejść i zostawić tego dziwaka samemu sobie. Chociaż z drugiej strony czułam, że chłopak, na oko dwadzieścia jeden lat, nie stoi tu przypadkiem.
Wtedy opuścił na mnie wzrok. Z rąk wypadły mi kartki. Wszystkie wleciały do wody.
Rzuciłam się, żeby je wyłowić, ale deski nie wytrzymały ciężaru dwóch osób, które nerwowo chciały ratować dziecięce dzieła sztuki. Dało się słyszeć tylko trzask łamanego drewna i poczułam, że wpadam do wody.
Wrzasnęłam przeraźliwie, bo chłopak stracił równowagę i wpadł na mnie, co spowodowało, że przewróciłam się na plecy. Woda zakryła mi głowę. Nie umiałam nurkować, więc spanikowałam. Poczułam ręce na swoich ramionach i za chwilę prychałam i kaszlałam.
Chłopak stał nieco zszokowany takim obrotem spraw. Odgarnął mi włosy z oczu. Dalej sterczeliśmy jak te kołki po pas w mulastej wodzie.
Nasze „wielkie wejście” spowodowało niemały zamęt w podwodnym świecie.
Dziwiłam się tylko, że nikt nie przybiegł, gdy krzyknęłam.
Głupio było stać i nic nie mówić, wiec zaczęłam wybąkiwać przeprosiny, ale chłopak całą dłonią zasłonił mi buzię i nic nie mogłam wykrztusić.
-Zwątpiłaś, że mnie zobaczysz. Uwierzyłaś im, że nie przyjadę. Dałaś sobie spokój z podtrzymywaniem… Tego. Dlaczego? Przecież mówiłem, że się spotkamy, a ty wolałaś słuchać innych. Innych. Tych, którzy w ogóle mnie nie znają, którzy w ogóle nie mają o mnie pojęcia. Odeszłaś. Zmęczyło Cię to. Chciałaś czegoś lepszego.- wylał z siebie potok słów zanim zdążyłam pomyśleć o jakiejkolwiek pomyłce.
Wiedziałam, o czym mówił.
Silny wiatr zawiał mi w oczy piaskiem i w mgnieniu oka, zanim zdążyłam potwierdzić czy też zaprzeczyć, on zniknął…
Rozpłynął się w powietrzu jak obłok dymu albo nocna zjawa.
Poczułam toczącą się po policzku łzę, a za nią następną i kolejną.
W wodę naokoło mnie uderzały słone krople…
…Obudziłam się, a poduszka była mokra. To był sen.

Chciałabym, żeby mi się przyśnił…